sobota, 3 października 2026

Bractwo Kurkowe 1791 — polski zespół muzyczny

Na początku lat 70. XX wieku w szkołach zaczęły być bardzo popularne pamiętniki, do których proszono kolegów, koleżanki, a czasem także inne osoby o wpisy i dedykacje. Zakładając ten blog, sięgnąłem po swój własny pamiętnik (który cudem przetrwał wszystkie przeprowadzki) i zacząłem go przeglądać.

Pierwszy wpis pochodzi z 25 września 1973 roku, z początku roku szkolnego w klasie V szkoły podstawowej. Zostawił go mój kolega z klasy, Włodek D-o (z którym, nawiasem mówiąc, udało mi się nawiązać kontakt mailowy ponad 10 lat temu, choć później znów się urwał).

Nie zamierzam skupiać się tutaj na wpisach z pamiętnika — choć z pewnością można by o nich wiele napisać — jednak ku mojemu zaskoczeniu na jednej ze stron znalazłem wklejoną kartkę z czterema autografami zespołu „Bractwo Kurkowe 1791”.

Bractwo Kurkowe

Najwyraźniej nie miałem wtedy przy sobie mojego notesu na autografy — a możliwe, że w tamtym momencie w ogóle jeszcze go nie posiadałem. Na kartce nie ma co prawda daty, ale została ona wklejona pomiędzy wpisami z 27 grudnia 1973 roku i 8 stycznia 1974 roku, co pozwala dość dokładnie określić czas jej powstania.

Doskonale pamiętam również, że występ zespołu odbywał się w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Musiał więc mieć miejsce jeszcze przed moim spotkaniem z Janem Kociniakiem 13 stycznia 1974 roku. Możliwe, że to właśnie te — de facto pierwsze — autografy sprawiły, że zacząłem je później systematycznie zbierać w specjalnym notesie, a nie na luźnych kartkach.

Zespół „Bractwo Kurkowe 1791” tworzyli: Piotr Janczerski, Zbigniew Nowak, Janusz Hryniewicz, Ryszard Godyń i Krzysztof Murek. Niestety, dziś jestem w stanie jednoznacznie zidentyfikować podpisy jedynie dwóch pierwszych wykonawców.

Źródło: Allegro

******

Blogs are also available in the English language / Blogi są również dostępne w języku angielskim

******

Więcej od autora

Również prowadzę od 2010 roku blogi podróżnicze, zawierające dużo ciekawych informacji o przyrodzie, historii i podróżach w Ameryce Północnej i na Kubie.

Blog o podróżach: http://ontario-nature-polish.blogspot.ca/

20 komentarzy:

  1. Moje pamiętniki niestety przepadły, szkoda bo bylo w nich dużo ladnych rysunków. Nazwa zespółu brzmi znajomie, ale jakoś nie pamiętam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Szkoda! Chodząc po górach, prowadziłem „blogi”, zapisując wszystko w zeszytach, a do tego wklejając do nich kartki pocztowe i inne pamiątki. Niestety, dzięki jednemu z mniej inteligentnych członków rodziny, wszystko przepadło.

      Jak wspomniałem w innym komentarzu, zespół nie był specjalnie znany, ale od czasu do czasu pojawiał się w TV i puszczano jego muzykę w radio.

      Usuń
  2. Nie znam tego zespołu, posłucham sobie później.
    Miałam w podstawówce pamiętnik z wpisami, ale potem gdzieś się zapodział. Prawdę mówiąc, szybko mi się znudził.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie był to zbyt popularny zespół i nie przypuszczam, aby pozostawił po sobie jakieś pamiętne przeboje. Trochę się dziwię, że udało mi się zdobyć autografy wszystkich członków zespołu—zazwyczaj byli oni rozproszeni i nie było to łatwą sprawą.

      U nas były popularne dwa rodzaje pamiętników: „tradycyjne”, do których się wpisywali koledzy, członkowie rodziny, a nawet nauczyciele, oraz takie z pytaniami na każdej stronie, na które trzeba było odpowiedzieć (np. ulubiony zespół muzyczny, najlepszy przyjaciel, ulubiony przedmiot, itp.) Niestety, ten ostatni przepadł. Posiadam też mój ‘regularny’ pamiętnik (a nawet 3!), są bardzo pomocne w pisaniu blogów.

      Usuń
    2. Są całe ich albumy na YouTube.
      Znalazłam taki
      https://www.youtube.com/watch?v=OJpVJPjwIzk

      Usuń
    3. Przesłuchałem cały album--muzyka naprawdę przyjemna. Dziękuję za sugestię!

      Usuń
  3. Zdjęcie kojarzę, ale nazwy nie odgadłabym nigdy chyba!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też często spotykam się z nazwami polskich zespołów z PRL, których nazw nie kojarzę. Albo ich obecność była krótkotrwała, albo też nie pozostawiły za sobą żadnego pamiętnego przeboju.

      Usuń
  4. Ojejku, pamietam ten zespol i nazwe! Mialam chyba nawet taka plyte, Tata mial taka cudny drewniany kuferek na plyty , wykonal go sam i obil ciemnozielona skora. Jeszcze sie ludze, ze gdzies go kiedys w piwnicy odnajde ... Ale gdybys nie przypomnial o Bractwie , to sama bym chyba
    na to nie wpadla. Powiem ci nawet taka ciekawostke : moj Tata jako mlody chlopak uczeszczal na lekcje muzyki i spiewu i byl w jednej klasie z Czesiem Wydrzyckim - pozniej oczywiscie znanym jako Niemen. Tylko ze Czeslaw poszedl za swoja muzyka, moj Tata musial isc do stoczni pracowac. Ale pare latek spiewal i wystepowal w Operze Lesnej .., Zachowalo sie jedno zdjecie. A Niemena odkrylam sama duzo pozniej. Geniusz. Kitty

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miło mi, że Ci mogłem ten zespół przypomnieć. A może w kuferku znajdziesz inne perełki muzyczne? Ja niedawno kupiłem adapter i chciałbym przegrać moje płyty winylowe oraz kasety taśmowe na MP3.

      Masz utalentowanego Tatę—i niesamowite wspomnienia, że uczęszczał do jednej klasy z Wydrzyckim, a.k.a. Niemenem. Niemena już odkryłem w Polsce i uwielbiałem m.in. jego „Sen o Warszawie”, ale właściwie wszystkie jego przeboje zawsze robiły na mnie ogromne wrażenie. Jednak większość muzyki polskiej „odkryłem” będąc już w Kanadzie i posiadam ze 100 dysków CD. Czasem też słuchałem stacji internetowej Radio PRL, puszczającej przeboje z tamtej epoki.

      Usuń
    2. Oj w kuferku byly perelki polskiej muzyki z lst 60-tych i 70-tych, nie moge odzalowac, ze zniknal 😓 Sen o Warszawie jest cudowny, a moja ulubiona , ukochana piesn Niemena to " Dziwny jest ten swiat". Za kazdym razem ciarki mi przechodza , gdy jej slucham. Tak, moj kochany Tata byl bardzo utalentowany. Oprocz tego, ze mial sluch i glos muzyczny, to rowniez malowal i fotografowal. Zdobywal nawet nagrody na konkursach fotograficznych w Gdansku. Mial cala serie fotografii z tworzenia nowej PRL- owskiej rzeczywistosci, robil zdjecia w porcie, w stoczniach, na budowach nowyvh osiedli ... To byly cenne zapiski historii. Dzis powinny znalezc sie w muzeum PRL-u.. Ze smutkiem mysle o tym, ze to moja mama powyrzucala mnostwo rzeczy jeszcze za zycia Taty, dla niej to byly smieci. Zupelnym cudem, w 2022 roku bedac u niej z wizyta, odnalazlam gleboko na szafie plaska papierowa teczke, a w niej ... okolo dziesieciu obrazow malowanych przez Tate. Ja sie wtedy poplakalam ze szczescia. One sa tu ze mna w Anglii, oprawione , wisza u mnie w biurze , w kuchni , w pokoju. Otulaja mnie , sa na nich pejzaze z mojej ukochanej plazy w Jelitkowie, sa portrety i martwe natury , np. wiklinowy koszyk w ksztalcie lodki czy kuty zelazny swiecznik, ktory Tata sam wykul w stoczni po godzinach, tez zostal kiedys wyrzucony, ale mam go na obrazie i mam tez zdjecie, portret, ktory Tata mi zrobil jak mialam piec lat... Z tym swiecznikiem obok, a ja podpieram glowe na ramionach na stole i patrze jak pala sie swiece ... Oj Jack , przywolales lawine wspomnien. Odnalezienie tych obrazow przynioslo mi wiele lez , ale i radosci, to najcenniejsza pamiatka po moim Tacie. Oprocz tego on interesowal sie bardzo historia i znal ja do tego stopnia, ze w wikendy oprowadzal wycieczki po Gdansku i okolicach jako przewodnik. I mnie czesto ze soba zabieral. I byl wedkarzem :)) Ech... a zycie uplynelo mu na administracyjnej pracy w stoczni, bardzo szybko
      dostal zaawansowana cukrzyce i zdrowie tak mu sie posypalo , ze musial zrezygnowac ze wszystkich tych rzeczy, ktore tak lubil. A i tak byl pelen wiedzy, humoru i nadazal za wszystkim, co sie dzialo w kraju i zagranica. Jack, dziekuje za ten kacik wspomnien tu u Ciebie, bardzo dziekuje, ze przywolujesz te wszystkie wspomnienia , sa tak bliskie a tak juz dalekie. 💗Kitty

      Usuń
    3. Faktycznie, Twój Tata musiał być niezwykłym człowiekiem, o bardzo wszechstronnych zainteresowaniach i talentach. Niezmiernie przykre, że tak potoczyły się jego losy i że tak wiele z jego dorobku przepadło. Jestem pewien, że przynajmniej część tych materiałów mogłaby trafić do archiwów i zostać zachowana dla przyszłych pokoleń.

      Cieszę się, że mój wpis przywołał tyle Twoich wspomnień, ale jednocześnie serce mi się kraje, gdy czytam o tym, co spotkało pamiątki po Twoim Tacie... 💔 Ileż to bezcennych rzeczy wyrzucamy, niekiedy nieświadomie, a innym razem całkiem świadomie!

      Znam człowieka, którego ojciec, przebywając w Indiach ponad 60 lat temu, zrobił unikalne zdjęcia. Niestety, wszystkie zostały wyrzucone. Inna osoba opowiadała mi o śmierci bliskiej krewnej, po której spadek odziedziczyła wnuczka. Nie interesowała się ona dorobkiem babci i bez konsultacji z kimkolwiek pozbyła się wszystkiego: zdjęć, książek i pamiątek. Nie zapytała nawet pozostałych członków rodziny, czy chcieliby coś zachować. Podobnie dzieje się z wieloma innymi pamiątkami i książkami, niekiedy naprawdę cennymi. Rodzina albo nie jest nimi zainteresowana, albo po prostu nie zdaje sobie sprawy z ich wartości.

      Dwukrotnie uczestniczyłem w likwidowaniu takich zbiorów. Zazwyczaj jest bardzo mało czasu, więc nie ma możliwości dokładnego przejrzenia każdej rzeczy. Najgorzej zaś, gdy trafiają się dokumenty czy książki w języku, którego nikt z obecnych nie rozumie. Ileż potencjalnie cennych materiałów musi wtedy wylądować na wysypisku śmieci…

      W swoich blogach często wykorzystuję zdjęcia z Narodowego Archiwum Cyfrowego. Wiele z nich pochodzi z kolekcji znanej fotoreporterki Grażyny Rutowskiej (1946–2002), która mieszkała niedaleko mnie i fotografowała również moje okolice. Kto wie, może kiedyś minęliśmy się na ulicy, a może nawet znalazłem się na jednym z jej zdjęć! W każdym razie przekazała ona Narodowemu Archiwum Cyfrowemu cały swój fotograficzny dorobek: 38 tysięcy czarno-białych negatywów, kolorowych slajdów i odbitek. Powinniśmy być jej za to niezmiernie wdzięczni!

      Sądzę, że właśnie dlatego tak ważne jest, aby jeszcze za NASZEGO życia zrobić swoisty remanent, porozmawiać z rodziną i przyszłymi spadkobiercami, oznaczyć rzeczy, które mają szczególną wartość, albo po prostu przekazać je instytucjom, które mogłyby się nimi zainteresować. Nie chodzi przecież wyłącznie o przedmioty mające dużą wartość materialną. Czasem to właśnie pozornie zwyczajne zdjęcie, list czy zeszyt zawiera historię, której nie da się już odtworzyć.

      Ja na przykład mam kolekcję kilkudziesięciu ręcznie wykonanych rzeźb polskich artystów ludowych — żadnych wyrobów z napisem „Made in China”! 😂 Są przepiękne! Zamierzam je sfotografować, ale od lat zastanawiam się również nad ich przekazaniem, być może najlepiej do kościoła. Wspomniałem o tym w dwóch kościołach, lecz nie wyrażono zainteresowania. Nie przypuszczam też, aby jakieś kanadyjskie muzeum etnograficzne zechciało je przyjąć.

      Mam również trochę książek z autografami, albumiki z podpisami oraz znaczki. Ciekawe, co się z nimi stanie? A przecież nie wspomniałem nawet o ponad stu płytach CD, głównie z polską muzyką.

      Obecnie sklepy z używanymi rzeczami otrzymują tak dużo darów, że często odmawiają przyjmowania kolejnych przedmiotów, a niektóre trafiają od razu do wyrzucenia. Zazwyczaj obok takich sklepów stoi potężny kontener na śmieci. 🙁 Dlatego już od wielu lat nie kupuję, nie zbieram, a nawet nie przyjmuję za darmo żadnych pamiątek. Kiedy daję komuś prezent, w 95% przypadków jest to butelka dobrego alkoholu. Obdarowana osoba może go wypić albo podarować komuś innemu 😂. Bo co można dać ludziom, którzy mają WSZYSTKO ???

      Twoja opowieść o obrazach odnalezionych w 2022 roku daje jednak nadzieję, że nie wszystko musi przepaść. Wyobrażam sobie Twoją radość, gdy odkryłaś tę teczkę na szafie, a potem mogłaś zabrać obrazy do Anglii, oprawić je i powiesić we własnym domu.

      Dziękuję Ci za ten interesujący i pełen osobistych szczegółów komentarz. Pozdrawiam serdecznie!

      Jacek

      Usuń
    4. Jacku, mnie tez serce boli po stracie tych pamiatek, mialam Tate z pasja historyka i fotografa, i wieloma innymi talentami, oraz Mame, ktorej glowna pasja bylo ... sprzatanie. Kazdy papier to byl smiec, ksiazki zawadzaly, obrazow nie lubila, a antykow wrecz nie cierpiala, wszystko co stare, kojarzylo jej sie z bieda i okupacja. A jednak stanowili wspaniale malzenstwo, bardzo sie oboje kochali, choc chyba Tata bardziej, bo godzil sie na cykliczne czystki i wyrzucanie... Mnie mama tez wyrzucila moje male zbiory i pamietam , jak strasznie szlochalam , gdy odkrylam, ze wyrzucila caly moj zbior kolorowych pocztowek z calego swiata, ktore dostawalam raz w roku od wujka, ktory plywal na statkach oceanicznych. Chyba ze sto sztuk? Mialam tam caly swiat, wszystkie porty Ameryki , Afryki, Azji, Australii , Japonii ... Cudenka to byly. Moglam godzinami siedziec ogladac te pocztowki, szukac tych miejsc w encyklopedii i w atlasie. Vera Cruz, Santa Cruz Rio , New York ... Moze dlatego bylam pozniej taka dobra z geografii i moze dlatego studiowalam pozniej Maritime Transport. Paradoksem bylo to, ze moja Mama byla kierowniczka najwiekszej ksiegarii w Sopocie na Monciaku. Znalo ja pol Trojiasta. Byla bardzo lubiana i nieslychanie popularna , bo Mama lubila ludzi. Mielismy w domu wspaniale ksizaki edukacyjne, slowniki, encyklopedie, atlasy, poczet krolow, wydania Sienkiewicza i inne. Ale tylko dlatego, ze mialam sie uczyc i dostawac piatki. Reszta papierow to byl smietnik i mama czesto wyrzucala rzeczy pod nasza nieobecnosc... Ech. Rozumiem co czujesz - mnie tez zalezy na zachowaniu pamiatek dla potomnych ... Pozdrawiam Kitty . Tematu jeszcze nie wyczerpalam !!!

      Usuń
    5. Dziękuję za tak ciekawą odpowiedź, Kitty!

      Moja mama też lubiła sprzątać—ja, niestety, nie. Z drugiej strony, wizytując kiedyś mieszkania moich klientów, byłem zawsze zdumiony, jak były one czyste i niezagracone: zazwyczaj na stoliku leżało parę polskich gazet, słownik polski-angielski (rzadko używany) i parę kiczowatych figurek. Niestety, moje zainteresowania są trochę bardziej rozległa i wiążą się z gromadzeniem nie tylko setek tomów książkowych, ale tysięcy innych „ważnych” przedmiotów… Ale konsekwentnie staram się regularnie robić dotacje do second hand stores i raz nawet przywitali mnie jak starego klienta!

      Takie kartki pocztowe za komuny to była cenna kolekcja, dosłownie okno na świat! Pamiętam, że niektóre z nich pokazywało się znajomym i ostrożnie się je chwytało za rogi, z nabożnością przyglądając się widniejących na niej cudów. A jak ktoś na początku lat 70. XX w. pokazał kartkę trójwymiarową, to już było szaleństwo!

      Jak pamiętasz z jednego z moich poprzednich wpisów, też zawzięcie wertowałem encyklopedię, a przy łóżku wisiały 2 mapy Polski, administracyjna i fizyczna, dzięki którym bez problemu mogłem błyskawicznie odnaleźć miasta, góry i województwa. Posiadałem też podręczny atlas (mam go do dzisiaj!) i też byłem jego ciągłym użytkownikiem. Czytałem „Poznaj Świat”, nawet w ogólniaku wygłosiłem prezentację zrobioną na podstawie artykułu z tego magazynu na temat Kanału Korynckiego.

      Z racji zatrudnienia Twojej Mamy zapewne posiadałaś dostęp do wszystkich najnowszych książek i publikacji—wiem, jak bardzo trudno było je dostać! Nieraz kupowałem je na perskim rynku czy pchlim targu. W jednym z moich blogów na temat okresu „Solidarności” (w przygotowaniu) wspominam poszukiwanie podręcznika do nauki języka niemieckiego i dwie księgarnie—jedna z nich, im. Stefana Żeromskiego, znajdowała się stosunkowo blisko i posiadała bardzo charakterystyczny, ikoniczny PRL-owski neon. Chociaż się parę lat temu zamknęła, na szczęście neon nadal istnieje—jednakże lokal, z tego co wiem, jest pusty, toteż nie wiadomo, czy nowy lokator nie poprosi o usunięcie tego jakby nie było mylnego szyldu. Chyba że się zrobi na ten sam styl dodatkowy napis-neon, „Tu była” i zamontuje pod głównym napisem „Księgarnia im. Stefana Żeromskiego” 😁.

      Bardzo zainteresowało mnie, że studiowałaś Maritime Transport. Czy w Polsce? Wiem, że są na nim różne specjalizacje i po niektórych można pracować na lądzie zamiast pływać po świecie. Prawdę mówiąc, transport wodny i żegluga morsko-oceaniczna jest jedną z dziedzin, o której wiem niezmiernie mało—a przecież jest ona tak ważna! Niemniej jednak trochę czytałem o niej, szczególnie o transporcie wodnym tutaj w Kanadzie, na Wielkich Jeziorach. Nawet myślałem o tym, aby, jako pasażer, odbyć rejs takim statkiem, odwiedzając wszystkie jeziora (niestety, na kanu się nie da—niektórzy bodajże robili to kajakiem) . Być może byłoby to możliwe, ale musiałby się zgodzić właściciel, kapitan i oczywiście, musiałbym posiadać odpowiednie ubezpieczenie. Nawet się trochę na ten temat dowiadywałem—poradzono mi, abym najlepiej zaciągnął się na statek jako członek załogi, byłoby to najprostsze rozwiązanie—ale niestety, jest to niemożliwe. W każdym razie przejeżdżając mostem łączącym Kanadę i Stany Zjednoczone (i miasta Sault Ste Marie, Michigan i Sault Ste Marie, Ontario), często zatrzymuję się koło ogromnych śluz (Soo Locks na rzece Saint Marys River, pomiędzy Jeziorem Górnym i Jeziorem Huron) po stronie amerykańskiej—jest tam punkt widokowo-obserwacyjny i można oglądać przepływające statki. Co ciekawe, okręty, jak też łodzie turystyczne, nie muszą nic płacić za używanie tej drogi wodnej!

      Pozdrawiam i zachęcam do kontynuowania tematu!

      Usuń
  5. Też mam swoje szkolne pamiętniki. Niestety autografów w nich nie znalazłam. Chyba że ktoś z mojej klasy stał się sławny, a ja to przegapiłam 😁

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U mnie na jednym zdjęciu klasowym jest aktor oraz dziewczyna, która miała 2 małe role w „Czterdziestolatku”. Może inni też stali się sławni? Niestety, o tym nie wiem.

      Usuń
  6. Witaj Jacku
    Mam podobnie jak Jotka. Zdjęcie jest mi znane, ale nazwa zespołu nic mi nie mówi.
    Pozdrawiam szeptem jesiennego wiatru

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Warto sobie w wolnym czasie posłuchać jego muzyki, całkiem przyjemna!
      Pozdrawiam!

      Usuń
  7. Kojarzę ten zespół. Moi dziadkowie bardzo ich lubili słuchać. Ja często wracam do Breakout i Skaldów. Dobrze, że wspominasz takie zespoły.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sądzę, że dopiero na nowo „odkryłem” polską muzykę w latach 90. XX wieku i dopiero wtedy mogłem docenić jej absolutnie piękno. Skaldów uwielbiam, Breakout też słuchałem.

      Usuń