piątek, 20 listopada 2026

KRYSTYNA ADAMIEC — KLARA W PRZEDSTAWIENIU „HULTAJ” ORAZ NIRA HORZYŃSKA W SERIALU „DOKTOR MUREK”

Krystyna Adamiec (ur. 1947) znana jest przede wszystkim jako aktorka teatralna. Bezpośrednio po ukończeniu prestiżowej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie w 1972 roku została zaangażowana do Teatru Rozmaitości, gdzie przez wiele lat kreowała czołowe role w licznych spektaklach.

Krystyna Adamiec na okładce magazynu "Film" z 10 września 1978 roku z okazji nowego serialu telewizyjnego "Doktor Murek", w którym zagrała jedną z głównych ról Niry Horzyńskiej.
Źródło: Filmopedia.org

Jej autograf otrzymałem po obejrzeniu przedstawienia „Hultaj” w 1974 roku, w którym wcieliła się w postać Klary, stanowiącej centralną postać romantyczno-komediowej fabuły sztuki. I chociaż od tamtego czasu minęło już pół wieku, nadal pamiętam, że zarówno samo przedstawienie, jak i jej kreacja aktorska bardzo mi się podobały. Widziałem ją również w innej produkcji teatralnej, ale niestety nie pamiętam już jej tytułu.

Źródło: Encyklopedia Teatru Polskiego

Krystyna Adamiec zagrała także kilka bardzo udanych ról filmowych. Duże uznanie przyniosła jej rola Niry Horzyńskiej w popularnym serialu telewizyjnym „Doktor Murek” z 1979 roku. Pamiętam ją również z filmów „Koniec babiego lata” (1974) oraz „Pani Bovary to ja” (1977). Później wystąpiła także w przebojowej komedii „Sztuka kochania” (1989).

Krystyna Adamiec, Poskromienie złośnicy, Teatr Rozmaitości, Warszawa, premiera 11 lutego 1977. Autor: Leon Myszkowski, sygn. IT/T/62144.
Źródło: Encyklopedia Teatru Polskiego.

Choć nigdy nie należała do grona najbardziej medialnych gwiazd polskiego kina, przez wiele lat pozostawała jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia, szczególnie na scenie teatralnej.

Przypomniała mi się jeszcze jedna rzecz. Kiedyś spotkałem Krystynę Adamiec w pomieszczeniu pełnym ludzi. Gdy tylko zaczęła mówić, niemal wszyscy odwrócili się w jej stronę. Jej głos natychmiast przyciągał uwagę — był wyrazisty, charakterystyczny i trudny do przeoczenia. Ale nie chodziło wyłącznie o głos. Również jej gesty, postawa i sposób poruszania się, czyli cała mowa ciała, sprawiały, że trudno było jej nie zauważyć.

Miała w sobie coś, co wyróżniało ją z tłumu i sprawiało, że skupiała na sobie uwagę bez specjalnego wysiłku. Takiej naturalnej prezencji niełatwo się nauczyć. Oczywiście można ją ćwiczyć i doskonalić, ale u niej sprawiała wrażenie czegoś zupełnie naturalnego.

W 1972 roku Krystyna Adamiec wraz ze studentami PWST wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie wystąpiła w dwóch spektaklach prezentowanych na American College Theater Festival.

    1. „Akty” według tekstów Stanisława Wyspiańskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Witolda Gombrowicza i Sławomira Mrożka w reżyserii Jerzego Jarockiego.

Warto przytoczyć fragmenty ówczesnych recenzji:

„Sztandar Młodych”, 2.05.1972:

„W poniedziałek na lotnisko Okęcie przyleciał ze Stanów Zjednoczonych 25-osobowy zespół PWST w Warszawie. Profesorowie oraz studenci ostatniego roku tej uczelni odwiedzili uniwersytety w Austin, Norman, Kansas City, Minneapolis oraz Uniwersytet Stanowy w Columbus. A potem wzięli udział w Festiwalu Amerykańskich Teatrów Akademickich… Jeszcze występ ekstra, na dwie doby przed opuszczeniem USA, w Julliarde School of Music w Nowym Jorku. Wszędzie grali przy pełnych salach. I wszędzie mieli dobrą prasę. Zawieźli dwa przedstawienia: „Ćwiczenia z Szekspira”, których reżyserem jest Aleksander Bardini, i „Akty” w reżyserii Jerzego Jarockiego.

Recenzent bodaj „Washington Post”, krytykując jedno z przedstawień amerykańskich studentów, przeciwstawiał naszych wykonawców, twierdząc, że wyprzedziliśmy ich o całe lata świetlne”.

„Życie Literackie”, 26.03.1972, autor Wojciech Natanson:

„Powiedziałem, że zadania młodych aktorów były w przedstawieniu efektowne, ale niezmiernie trudne. W Weselu, jak również w Ślubie i Tangu było to szczególnie widoczne… Wyspiański, Witkiewicz, Gombrowicz i Mrożek – to pisarze reprezentujący linię poszukiwań, a więc awangardy. Jest rzeczą logiczną, że reżyser tej miary, co Jarocki, poddał ich owemu śmiałemu i ryzykownemu eksperymentowi”.

Warto pamiętać, że na początku lat 70. wyjazdy artystów z krajów komunistycznych do Stanów Zjednoczonych należały do rzadkości. Tym większym sukcesem było tak entuzjastyczne przyjęcie młodych polskich aktorów przez amerykańską publiczność i krytykę.

    2. „Ćwiczenia z Szekspira” w reżyserii Aleksandra Bardiniego.

Fragmenty recenzji z prasy amerykańskiej:

„Była to w pełni zasłużona owacja na stojąco dla warszawskiej Akademii Teatralnej, która zaprezentowała dotychczas najbardziej fascynujący program podczas American College Theater Festival, występując wczoraj dwukrotnie w Kennedy Center.

Był to niezwykle oryginalny i teatralnie wyrafinowany melanż zatytułowany „Ćwiczenia z Szekspira”. Słowa były polskie, a sceny wymienione w programie służyły jedynie jako punkty wyjścia do improwizowanej różnorodności. Pomysłowość młodych wykonawców zaowocowała śpiewem, tańcem i dyscypliną na najwyższym poziomie, a przede wszystkim zaraźliwym humorem i radością płynącą z samego aktu tworzenia. 

Program powstał rok wcześniej jako ćwiczenia dyplomowe dla Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. Pomysł reżysera Jerzego Jarockiego, wywodzący się z innego przedsięwzięcia, polegał na stworzeniu „widowiska muzycznego, w którym aktor, któremu daliśmy wykształcenie dramatyczne, może wyrażać siebie poprzez piosenki, ballady i melodie popowe lub zagrać rolę, w której śpiew, a ostatecznie ruch muzyczny, odgrywają istotną rolę”…”.

— Richard L. Coe (1914–1995), legendarny krytyk teatralny i filmowy „Washington Post”, który przez ponad czterdzieści lat należał do najbardziej wpływowych recenzentów teatralnych w Stanach Zjednoczonych, szczególnie w okresie złotej ery Broadwayu.

(Źródło: „Cyfrowa Restauracja Unikatowych Zasobów Biblioteki Akademii Teatralnej” – część I: kolekcja warszawska. Autor: Ewa Tarkowska, kierownik Biblioteki Akademii Teatralnej w Warszawie).

Jak więc wyraźnie widać, Krystyna Adamiec jest niezwykle utalentowaną aktorką i jeszcze przed ukończeniem szkoły teatralnej brała udział w ważnych i ambitnych przedsięwzięciach artystycznych, które spotkały się z bardzo życzliwym przyjęciem zarówno w Polsce, jak i za granicą. Dla młodej aktorki był to z pewnością znakomity początek kariery zawodowej oraz doświadczenie, którego wielu artystów mogło jedynie pozazdrościć.

******

Blogs are also available in the English language / Blogi są również dostępne w języku angielskim

******

Więcej od autora

Również prowadzę od 2010 roku blogi podróżnicze, zawierające dużo ciekawych informacji o przyrodzie, historii i podróżach w Ameryce Północnej i na Kubie.

Blog o podróżach: http://ontario-nature-polish.blogspot.ca/

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz